|
|
De klos
Auteur: Diederick Karthaus
De klos
Bob is de bok, Goor is de klos en Ceres heeft de klos ingeslikt. De meest spraakmakende patiënten van de afgelopen week. Bob is een snoepie van een Jack Russell. 6 maandjes oud en zoals een Jack betaamd voor de duvel niet bang. Dus ook niet voor een paard en diens hoeven. Iedereen weet dat je respect moet hebben voor de achterkant van een paard, dus is het niet slim om het lot te tarten. Wat er precies gebeurt is vertelt het verhaal niet, maar Bobje komt met een bloedende bek achter een paard vandaan. Tijdens een inspectie blijkt hij een uitgeslagen snijtand te hebben die tussen wat botsplinters in de bovenkaak wiebelt. Hij heeft mazzel, want meer dan een paar hechtingen zijn er niet nodig. Dizzy en een beetje timide mag hij weer naar huis. Even hadden we nog geprobeerd om de losse tand provisorisch te spalken. Op de gebitscursus die ik dit weekend volgde, concludeerde ik dat we blij mochten zijn dat dat niet lukte. Een uitgeslagen tand zal waarschijnlijk afsterven omdat de bloedvoorziening verstoord is en er een infectie heeft plaatsgevonden. Wil je zo een tand behouden, dan moet de binnenkant van de tand worden uitgeruimd en worden vervangen door een soort cement. Dit is de ‘wortelkanaalbehandeling’. Eenmaal uitgevoerd, dient zo’n tand periodiek met een röntgenfoto te worden bekeken of alles nog goed gaat. Een probleem is dat een jonge tand, zoals die van Bob, nog geen gesloten wortelpunt heeft en daarmee niet aanmerking komt voor zo een behandeling. Alleen door eerst nog een andere procedure te volgen kan de wortel sluiting maanden later worden voltooid en kan de wortelkanaalbehandeling alsnog plaatsvinden. Al met al een intensieve en dus kostbare klus zonder garanties. Voor Bob is het geen probleem om met een fietsenrekje rond te lopen en het scheelt veel gedoe. Toch is het voor ons belangrijk om te weten hoe dit soort zaken werken. Onlangs werd in den lande een dierenarts van stevige kritiek voorzien. Een jeugdige showhond verloor ook een paar tanden die door de eigenaar kordaat in de melk werden gelegd en aan de collega werden aangeboden. Onbekend met bovenstaande mogelijkheden spoelde hij de tanden weg. Maar voor deze ‘melktanden’ kwamen geen nieuwe in de plaats! Doorverwijzen naar een dierenarts tandarts was een betere optie geweest. Nu was hij de klos. Net als Goor, de vriend van Geer. Samen een gezellig bokken duo. Vorige week waren ze nog gecastreerd. Nu had Goor zijn hoorn in gaas gedraaid en was bijna letterlijk uit zijn dak gegaan: Een grote put zat in zijn schedel waar de hoornbasis had gezeten. De bloedende krater is netjes door collega Bleecke verzorgd die de bok naar de praktijk had gebracht om in de OK netter –en warmer!- te kunnen werken. De klos kun je ook inslikken! Dat gebeurde Ceres, een 13 jaar oude Duitse Staande hond. Het ziektebeeld waar deze mee kwam, was voor meerdere uitleg vatbaar en zo slaagde ik er niet in om de vinger op de zere plek te leggen. Groot was de opluchting toen het mysterie spontaan letterlijk ontrafeld werd, doordat een draad, nog aan de klos, via zijn anus het lichaam verliet. Ceres heeft geluk gehad. Helaas zijn er patiënten voor wie dat soort ‘indigesties’ minder goed zijn afgelopen. Ceres is genoemd naar de godin van de akkerbouw en moederliefde. Zij heeft hem waarschijnlijk beschermd en zo heeft hij weer garen op de klos!
Diederick Karthaus
|
|
