Column

Wir leben Tiere

‘Wie last krijgt van ’n acute blinde darm, mag hopen dat zijn dokter ’n goede ontsteking heeft’. Of: ‘Dokter ik hoor geen fluit’. Reclame slogans van het – inmiddels ter ziele – automerk Saab. Het schiep een beeld van de betrouwbare en geruisloze auto waar je als dokter op kon vertrouwen.

Ik moest er van de week aan denken toen mijn auto, geen Saab overigens, dienst weigerde. Hij kon wel starten, dus ik meende dat hij geen last had van een ontsteking, maar er kon ‘geen gas op de lollie’. Ik vermoedde een soort trombose in de leidingen. Een verstopping ergens. Het bleek een vastzittende ERG klep waar ik het bestaan niet eens van wist, maar blijkbaar wel vaker bij de moderne Diesel auto’s onderwerp van gesprek is.

Een bezoekje aan de werkplaats leerde mij dat het werk van een automonteur en een dierenarts niet eens zo verschillend is. Erwin (de monteur) vertelde over het werken in weinig of geen ruimte. Het recht plaatsen van een sleutel om de ERG klep los te maken kon haast niet. “Het hele blok zit er zo’n beetje voor”. Daar hebben ze bij het ontwerpen van de auto niet zo goed bij stil gestaan, leek de boodschap. Ik realiseerde me dat wij dat bij dieren soortgelijke ervaringen hebben en vroeg me af bij wie ik me daar over kon beklagen. Ik merkte op dat er bij een motorblok in ieder geval geen bloed omhoog komt dat je het zicht ontneemt. Ook ligt een auto niet onder narcose, dus kun je rustig je broodbakje eerst leeg eten als je het  -al dan niet letterlijk-  even niet meer ziet zitten. Dat gezegd hebbende steeg mijn respect elke minuut dat ik langer in het motorblok loerde. We wisselden nog even wat ervaringen uit over klanten en hun verwachtingen en toen leek het me een goed plan om Erwin zijn kundige werk te laten doen.

‘Wir leben Autos’. Ik heb nooit helemaal begrepen wat Opel er mee bedoelt. Zou het een verwijzing zijn naar de emotionele beleving van een auto? Een knipoog naar wir lieben Autos? Ook dan zijn de overeenkomsten met de dierenartsenpraktijk treffend. Wir leben Tiere.Tup en Celine

(verborgen) gebreken

Vandaag kwam Storm op het spreekuur, een Franse Bulldog. Je kent ze wel: koddige mormels met een relatief grote kop, bolle ogen en een platte neus. Meestal gaan ze snorkelend en al dan niet benauwd door het leven. Storm had moeite om op zijn poten te staan en tijgerde moeizaam over de behandeltafel. Het tafereel had wat weg van een soldaat op een monsterbaan. Zijn baasje was blij dat hij zijn probleem liet zien in mijn bijzijn. Het leek niet op iets dat ik eerder had gezien. Niet veel later stond hij weer rechtop, klaar om naar huis te gaan alsof er niets was gebeurd. Gelukkig had ik het gefilmd en kon ik het laten zien aan een collega die het neurologische onderzoek nog eens overdeed nadat er opnieuw aantal ‘aanvallen’ hadden plaats gevonden. Nader onderzoek moet uitwijzen of Storm last heeft van een relatief te kleine schedel, een hals hernia of misschien wel een soort epilepsie (‘elektrische Storm’). Zijn baasje is gek met hem, maar neemt zich voor nooit meer zo een hond te kopen, hoe aandoenlijk en grappig ze er ook uit zien. Gelijk heeft ze. Er zijn zo veel gezondheidsproblemen met dit ras dat de dieren-ziektekostenverzekering ze uitsluit: onaanvaardbare hoge risico’s.

Proefpatiënt

dierenfysiotherapeut Suzanne Rodenburg

Toch kan je ook op de koffie komen met een ogenschijnlijk gezonde en normaal gebouwde hond. Dit voorjaar namen wij opnieuw een Engelse Setter, Celine, op in ons gezin. Ze kwam als adoptiehond uit Athene en leek verdacht veel op haar voorganger Triple. Rank van bouw en een toonbeeld van blakende gezondheid. Dachten wij. Tot Ik haar mee nam naar de dierfysiotherapeute, Suzanne Rodenburg, in Emst. Het bezoekje was bedoeld als kennismaking en Celine ging mee als demo patiënt. Eerder had ik al een paar revaliderende honden doorgestuurd en ik was benieuwd naar Suzanne en haar werkwijze. Na een gezellig praatje nam ze Celine onder handen en legde de nodige handgrepen uit die vooraf gingen aan een rondje in de aquatrainer; een soort loopband in een water bassin.

Vervolgafspraak

aquatrainer hond

Gaandeweg de demonstratie werd steeds duidelijker dat Celine ergens een probleem mee had. Ze reageerde zichtbaar geprikkeld op massages van de onderrug en lang niet alles was zo soepel als dat zou moeten… Met de boodschap om maar eens wat röntgenfoto’s te maken en een vervolgafspraak reed ik enigszins beduusd weer van Emst naar Olst. Het was bijzonder, ik was verrast: Celine rent namelijk als een malle en loopt regelmatig rechtop de struiken te inspecteren op zoek naar een merel. Helemaal verbaasd was ik toen ik de röntgen foto’s van haar heupen uit de machine zag komen: Celine blijkt heupdysplasie (HD) te hebben en wel in die mate dat er nog wel wat problemen te verwachten zijn. Ik complimenteerde Suzanne voor haar scherpe waarneming, want nu we dit weten kunnen we tijdig maatregelen nemen om invaliditeit voor ons uit te schuiven.

heupdysplasie röntgenfoto

Diederick Karthaus
Penn HIP röntgenfoto’s
Teneinde HD vroegtijdig te kunnen voorspellen is het tegenwoordig mogelijk om jonge hondjes al vanaf 16 weken te ‘röntgenen’ middels de Penn HIP methode. DAP Olst Wijhe is geregistreerd in het Penn HIP netwerk. Het voordeel hiervan is dat bij slechte heupen bij jonge hondjes er een relatief eenvoudige behandeling kan plaatsvinden nog voor er klachten ontstaan. Ellende in de toekomst kan worden voorkomen. Fokkers kunnen op basis van de Penn HIP score steeds betere ouderdieren selecteren. We hopen hiermee een bijdrage te leveren in het uitbannen van HD waardoor nog steeds veel honden vroegtijdig versleten zijn. Voor meer informatie raadpleeg onze website.

Asielzoekers

We hebben een asielzoeker opgenomen in ons gezin. Ze heet Celine en komt uit Athene. Een teefje, Engelse Setter zonder identiteitsbewijs, geschat op drie jaar. Officieel is de Balkan route gesloten, maar via de luchtbrug van www.dogrescuegreece.nl is ze naar Nederland gekomen. Naar verluid heeft ze een tijdje in de buurt van het lokale dierenasiel gezworven totdat ze daar is verzorgd en opgenomen. Geen chip, geen eigenaar. Ze trok de aandacht van één van onze klanten die ons tipten: Celine lijkt namelijk opmerkelijk veel op driepoter Triple, die we in november hebben moeten laten inslapen. Zij kwam ook uit Athene en ik kan me voorstellen dat het zusjes zijn geweest. Een dochtertje van vrienden riep, zichtbaar geschokt; “Papa, Triple leeft weer!” Zonder gebrek aan morbide humor grapten we dat we Triple hadden opgegraven. Toen tot leven gewekt en er met een 3D printer een pootje aangezet. “wat zijn ze toch knap bij de DAP in Olst, hè Pap?” Maar Celine is eigenwijzer. Met de neus in de wind neemt ze een veel grotere bocht in de wandeling dan ons lief is. “Celien. Wie niet weg is, is gezien!” Misschien is ze zo ook wel van haar vorige baasje verdwenen denk ik dan. Dat ze daarnaast ook ons gezin wakker blaft, maakt haar ook wat minder populair. Ook nu is het goed om als dierenarts te ervaren waar een hondeneigenaar zoal tegenaan loopt.

Triple RIP

Triple RIP

Celine

Celine

Triple en Celine. Zoek de verschillen.

Opvang in de regio

Dan is er ook nog zoiets als ‘opvang in de regio’. Asielzoekers in de praktijk: Poesje Inez, vernoemd naar mijn dochter, die haar op 23 juni om 7u30 van de rijkstraatweg af plukte ter hoogte van infocentrum de Duursche waarden na een aanrijding met een auto. Een paar dagen ‘intensive care’ verder, maar: geen chip, geen eigenaar. De dierenambulance is gebeld om haar op te halen, want ze maakt het wonderbaarlijk goed, maar deze hebben waarschijnlijk de handen vol met de campagne #geefommij om aandacht en geld te vragen voor het lot van asieldieren. Ondertussen ontpopt dit katje zich als de mascotte van de praktijk en kunt u deze tekst beschouwen als een aanbevelingsbrief om haar bij ons op te halen. Het bespaart haar een asielaanvraag. Wel is belangrijk om van te voren te bedenken of een huisdier in uw budget past.

Inez

Inez

De kater komt later

Daarvan getuigt het asielverhaal van Poemba, een jong katje dat thuiskomt met een gebroken hak. Haar baasje komt in de weekenddienst en hoopt dat de poot met een spalk verbandje weer verder kan. Helaas. De meeste breuken laten zich zo niet repareren en de kostenraming van de operatie overstijgt het beschikbare budget. Wat te doen? Inslapen vinden wij geen optie, het teruggeven met een gebroken hak ook niet. Wij kunnen niemand dwingen om kosten te maken voor een huisdier en een gesprek over verantwoordelijkheden komt steevast als mosterd na de maaltijd. Terwijl de tijd voortschrijdt, mauwt Poemba om actie. Als ook het baasje geen goed gevoel heeft bij de besproken ‘euthanasie’ zijn we toch maar gaan opereren, hopend dat één van de columnlezers zich aangesproken voelt om haar een doorstart te geven. Ze moet nog even revalideren, maar de prognose is goed, haar straatwaarde is met ijzerwerk in en aan haar poot verhoogt en ze heeft minstens één van haar zeven levens al op gesoupeerd…

Poemba

Poemba

Geboortegolf

20160328_183809

 

Het is Pasen 2016. Het roomboterschaapje kijkt me treurig aan na het Paasontbijt. Zijn achterlijfje is verdwenen. Het Lam Gods heeft nogal wat zonden weg te nemen van de wereld. Gelukkig zijn er weer veel lammetjes dus licht en vrede zullen het laatste woord hebben. Om daar een bijdrage aan te leveren hebben we onlangs een ‘vasectomie’ uitgevoerd bij een ram. De zaadleiders worden over de lengte van twee centimeter weg genomen en een ‘zoekram’ is geboren. Dat een steriele ram bijdraagt aan de voortplanting van schapen is wellicht moeilijk voor te stellen, maar het antwoord zit verscholen in het feit dat ooien hun cyclus laten beïnvloeden door de aanwezigheid van een ram.

20141123_144829_6_bestshot

 

Zodra de schapenhouder in het najaar een ram bij een kudde zet, gaan de eierstokken van de ooien rammelen en zetten ze hun klok gelijk op zijn aanwezigheid. In de derde en vierde week na zijn introductie zijn vrijwel alle ooien dekrijp binnen de tijdspanne van één week. De veehouder ruilt de zoekram in voor een fertiele dekram naar keuze. In zijn agenda houdt hij een kleine vijf maanden later rekening met een geboortegolf. Je zou het kunnen zien als ‘rommelen met de natuur’ maar feitelijk dient het een goed doel. De ooien kunnen worden gevoerd naar het stadium van hun dracht en er zullen minder lammeren rond de geboorte in de problemen komen omdat het voor de veehouder beter te overzien is. Er wordt wel eens gesuggereerd dat bij vrouwen de cyclus op termijn ook synchroon gaat lopen naar verloop van tijd. Als ze langere tijd met vrouwen onder elkaar zouden zijn. Toch blijkt dat niet zo te zijn. Welk voordeel dat zou hebben weet ik ook niet. Leuk om over na te denken als u de lammetjes ziet dartelen in de voorjaarsweide.

Als je haar maar goed zit. Kerastase, keratine stasis.

IMG_2795Projectiel braken

De kat van de kapster heet ‘Aroha’. Maori voor liefde. Ze is een Main Coon en een prachtige verschijning. Waar het baasje nog wel eens van kleur wisselt, houdt Aroha het bij mooi blauwgrijs. Ze ziet ze er goed verzorgd uit, maar ze is niet fit. Uitgerekend in de aanloop naar Valentijnsdag is ze begonnen met braken en met de dagen die dan verstrijken ziet ze er steeds mottiger uit. Bij het onderzoek op de praktijk worden er afwijkingen gevonden in bloed en urine. De op het eerste onderzoek gevonden pijnlijke plek in de buik verdwijnt na het ingezette infuusbeleid, maar Aroha knapt allerminst op. Sterker nog, ze verslechtert zienderogen en ze is bezig met ‘projectiel braken’. Een term die niets aan de fantasie overlaat: haar braaksel eindigt ongeveer twee meter verder tegen de deur van het katten verblijf. Het ligt voor de hand om te denken dat er iets vreemds zit in haar darmen, maar het valt niet te rijmen met alle informatie die we van haar hebben. Aroha gaat op en neer naar de internist in Ommen en ligt niet veel later weer bij ons op de OK tafel. In elkaar gedraaid haar komt als een stuk vilt uit haar dunne darm die hier zichtbaar onder heeft geleden. Voor ons is het duidelijk dat je eindeloos kunt variëren op patiënten met vastlopers in hun maag en darmen. De manier waarop ze zich presenteren is telkens net even anders. Zeker wanneer het gaat om keratine. Dat verteert niet.

10683519_1203317083016559_2846551361067540051_o12705766_1195313303816937_907051707792289572_n

Vast in de versnipperaar

Dat bewijst ook Skye. Deze Bull Terriër werd door haar baasje gefêteerd op een kalverhoef om op te kauwen. Het imposante gebit en de kauwkracht van deze honden doen denken aan een hout hakselaar waar de gemeente snoeihout mee versnippert. Alles komt er wel doorheen zou je denken. Maar toen Skye meende dat iemand die hoef misschien zou komen opeisen, slikte ze veel te grote stukken in één keer door. Ze braakte een gedeelte weer uit en een eerste röntgenfoto zag er niet afwijkend uit. Helaas. Röntgenstralen gaan dwars door keratine heen. Een hele klont kan ergens zitten en je ziet er niets van. Niet bij Aroha, niet bij Skye. Ook Skye bleef pijnlijk braken. Met een lange kijker in haar slokdarm konden we zien dat er een stuk hoef was vastgelopen net voor de ingang naar de maag. Ik moest gelijk denken aan een operatie uit het verleden waarbij een Westie een soortgelijke situatie met haar leven moest bekopen. Een slokdarm is niet goed bereikbaar en de schade die scherpe stukken tot gevolg kunnen hebben kan fataal zijn. Skye had geluk. Met de inspanning van het hele team lukte het om een fors stuk hoef te bevrijden zonder een scheur in de slokdarm op te lopen. Inmiddels is Skye weer aan het werk en verplaatst moeiteloos grote stukken hout. Alleen grote stukken geschoren vacht verraden nog dat ze last heeft gehad van keratine stasis.

image1

Misschien heeft u haar al in de spreekkamer ontmoet! Maar vanaf augustus is het officieel..... Welkom Leontien👩‍⚕️

Mijn naam is Leontien Hoffmann-Hessel en ik zal per 1 augustus het team van DAP Olst-Wijhe gaan versterken. Ik ben in 2013 afgestudeerd als dierenarts en heb de laatste twee jaar in een gezelschapsdierenpraktijk in Groningen gewerkt. Samen met mijn man woon ik in Deventer met onze twee katten, Binky en Pucci, en een gekko genaamd Garick. Mijn interesses binnen de diergeneeskunde liggen op het vlak van beeldvorming en interne geneeskunde, maar u bent uiteraard met elk probleem en ieder diersoort van harte welkom. Ik hoop u graag een keer te ontmoeten in de praktijk.
... See MoreSee Less

View on Facebook

De operatie is geslaagd! ... See MoreSee Less

View on Facebook

Groep 5 en 6 van St. Aloysiusschool hebben Dierenarts Gerben geholpen met het onderzoeken van zieke hond Knuf 🐕 Samen hebben zij een röntgenfoto gemaakt waaruit bleek dat Knuf iets in zijn buik had! Het volledige operatieteam heeft meegeholpen met de operatie waar zij een bal uit de buik van Knuf hebben gehaald 😷 Ontzettend bedankt voor de geweldige hulp 👍 ... See MoreSee Less

View on Facebook