Column

‘Terug naar urologie’

De vroegste herinnering aan het werk van mijn vader bestond uit een stempel met daarop de tekst “terug naar urologie”. Mijn vader was uroloog in Amsterdam. In het weekend gingen wij wel eens met hem mee naar het ziekenhuis. Terwijl hij op zaal de ronde deed langs zijn patiënten, liet hij ons stempelen in zijn werkkamer. Toen had ik nog geen benul wat urologie eigenlijk betekende en stempelde het ene blaadje na het andere om de tijd te doden. Mijn vader was specialist in de urinewegen. En hoewel ik dat niet ben en al helemaal niet bij mensen, voel ik me soms wel in een beetje in zijn schoenen staan. Althans, ik denk vaak aan hem als onze patiënten urologische uitdagingen presenteren. Hier volgt een intense ervaring met de urologie…

Lithosuctie

Boef en Mojo. Patiënten die uiterlijk niks gemeen hadden. De ene een Shih Tzu, de ander een Old English Bulldog. Ze kwamen kort na elkaar met hetzelfde probleem. Moeite met plassen, veroorzaakt door vastgelopen steentjes. Tijd voor de loodgieter… Mijn vader liet me vroeger al stenen zien met  de meest kunstzinnige vormen. Hij had de eigenaren ervan bevrijd. Hoe dankbaar. Bij Mojo minder interessante vormen, maar wel indrukwekkende aantallen. Veel steentjes als onderdelen van een grindpad goed zichtbaar op de röntgenfoto. Het is ronduit pech voor een reu dat zijn penis is voorzien van een botje. Dat rekt niet op om er een steentje door heen te persen. Een operatie was onvermijdelijk waar ik met een goed humeur aan begon. ‘Open en dicht, klaar’. Dacht ik.

De blaas van Mojo was behoorlijk gehavend door de langdurige verstopping. De blijdschap dat deze dus weer netjes dicht zat was van korte duur:  Op de controle röntgenfoto moest ik vaststellen dat er toch nog een achttal  kogeltjes stroomafwaarts waren vastgelopen. Blijkbaar weg geglipt tijdens de operatie. Vreemd, want ik had die ruimte geblokkeerd, meende ik… Wat volgde was een soort slow motion flipperkast spel: ‘opspoelen van steentjes, gevolgd door controle foto’s waarbij ik uiteindelijk  moest accepteren dat er één steentje van de 23 buiten mijn bereik zou blijven. Vast voor het penis botje… Ik besloot te improviseren. Via de open blaas stuurde ik een slangetje naar beneden tegen het steentje aan. Met een spuitje erop vacuüm zuigen en naar buiten trekkend kwam het onding mee naar boven. Trots dat ik een eigen techniek had ontwikkeld: ‘Lithosuctie!’ (lithos=steen).

Mojo

Bloeden als een rund

Bij Boef liep het anders. Hij had slechts één kogeltje. Vastgelopen voor het penisbotje. Muurvast. Na overleg met ervaren chirurgen had ik besloten om het steentje te bevrijden door een gerichte snede ter plaatse. Het overleg had opgeleverd dat we het wondje verder niet zouden hechten. Het risico op een vernauwing door litteken weefsel werd te groot geacht. “Hou de patiënt een week op de praktijk” was het advies. “Ze bloeden nog wel even na”.  Pfff. Ondanks een niet bloederige operatie, was het bloedverlies in de dagen na de operatie enorm. Dat hij nu plaste als een gieter was nog tot daar aan toe. Dat zou wel weer goed komen. Maar hij bloedde als een rund en dreigde er aan onderdoor te gaan. De intensive care strekte zich uit tot naast het bed van de dienstdoende dierenarts in de nacht die volgde op een bloedtransfusie… Nu, twee weken na operatie, krijg ik een filmpje van een opgeluchte eigenaar. Boef plast weer normaal en loopt weer vrolijk rond. Niet eerder was ik zo blij van een plassende hond. Deze zomervakantie ga ik weer op zoek naar die stempel: “Terug naar urologie”. 

 

Boef

 

De kat z’n viool

Ik kijk naar een aflevering van ‘the incredible Dr Pol”. Klant: “… thanks a lot Dr Pol, the cheque is already in the mail…” Dr Pol: “… I know Joe! That’s why I like coming out here…”. Buiten beeld ligt een amechtige koe die Dr Pol voorzien heeft van een passende behandeling. De voice over maakt de kijker duidelijk dat het leven van de koe aan een zijden draadje hangt, maar dat Dr Pol alles heeft gedaan wat van hem verwacht werd. Of de veehouder op zijn beurt zijn woord houdt en inderdaad direct betaalt, weet de kijker natuurlijk niet. De gemiddelde kijker vindt dat ook niet interessant. Deze wil liever direct door naar al die andere spoedvisites.

Ik merk dat ik de rest van de aflevering niet meer in me opneem: Ik blijf hangen bij dat ene zinnetje van die dankbare veehouder. Niet dat hij met een cheque betaalt, want dat is natuurlijk hopeloos ouderwets, maar dat hij Dr Pol wil betalen nog voor hij het erf heeft verlaten. Hoe mooi kan het zijn. Ook bij ons betaalt de meerderheid van onze klanten hun rekening en op tijd. Daardoor kunnen wij ons mooie vak blijven uitoefenen. Is er gedoe over een rekening dan helpt een gesprek om te zien of de geleverde dienst dan wel het product aan de verwachting heeft voldaan. De klant laat je weten dat je het niet voor de kat z’n viool hoeft te doen. Hoe zo’n viool er precies uit ziet weet niemand, maar hoe deze klinkt des te beter.

Fijnbesnaard

Fijn besnaard is de viool van de kat die anoniem van de weg geplukt wordt en zich van zijn beste kant laat zien. Niet alles draait om geld: Deze asielzoekers hebben weliswaar geen straatwaarde, maar ontwikkelen gedurende hun revalidatietijd in de dierenartsenpraktijk een emotionele waarde. We knappen ze op. Met liefde. Gratis en voor niets.

Lastiger wordt het wanneer de behandeling van iemands huisdier meer geld kost dan er uitgegeven kan worden. Het leidt tot ethische dilemma’s die er kort gezegd op neer komen dat de dierenarts gevraagd wordt om een dier in te laten slapen om economische redenen. Wij kunnen niemand verplichten geld uit te geven aan een ziek dier. Een oordeel geven over hoe hoog het bedrag voor een behandeling kan of mag zijn, evenmin. Maar andersom kan niemand ons verplichten een dier in te laten slapen als we daar zelf niet achter kunnen staan. Op een zondagmiddag overvallen door een gebroken poot is daar een voorbeeld van. Hoe fijn is het dan om terug te kunnen vallen op een dierziektekostenverzekering. Zo is het dier niet het slachtoffer van een niet sluitende begroting. Maar natuurlijk; ook een verzekering kost geld.

Vals gestemd

Gedoe over geld en betalingen is niet voorbehouden aan dierenartsen. Of je nou fietsen, verf of vliegtickets verkoopt. Uniek is wel dat je bij de dierenarts gezondheid kan stelen. Het leger wanbetalers wordt aangevoerd door de eigenaar van Beasty. Een Bull terriër die op een warme zomerdag van 2017 volledig over de kook werd binnen gebracht. Ik sprong bij om de dienstdoende dierenarts te helpen. Het dier was bevangen door de hitte. Lucht in zijn luchtwegen had plaatsgemaakt voor een bloederig schuim, ontstaan door het vele hijgen. Het kwam in golven omhoog en het arme dier dreigde te stikken. Een traject van intensieve zorg en verpleging volgde en enkele dagen later verliet Beasty lopend de praktijk. De hond zou door vakantiegangers bij deze mevrouw zo zijn afgeleverd. Ze waren met de noorderzon vertrokken en niet meer bereikbaar voor overleg. Dat verhaal stonk natuurlijk. Ik liet mevrouw tekenen voor de intake van deze dure patiënt. Ze was het helemaal met mij eens dat de inspanning betaald moest worden en vond het terecht dat ik een appèl deed op goed vertrouwen. Het deed me denken aan het bezoek van een mystery guest enige tijd geleden. Ze verzekerde me dat de baas van Beasty de rekening zou betalen. “Al zou het 3000 euro hebben gekost”, voegde ze er nog aan toe. Daar bleef het bij. De vakantieganger was een ‘virtuele klant’. We waren bestolen door een niet bestaand iemand. Mevrouw de klant was vindingrijk. Dat moet ik haar nageven. We hebben gewerkt voor de kat z’n viool. Een niet gestemde, valse viool….

Jaws

Maandag morgen, de eerste patiënt is al aanwezig. In de weekenddienst is een kat opgenomen die naar alle waarschijnlijkheid de bumper van een auto van te dichtbij heeft gezien: Hij maakt een snuivend geluid, bloedresten komen uit zijn neus en bek. Het licht is waarschijnlijk even uit z’n ogen geslagen getuige de bloeduitstortingen rondom zijn oog. De dierenambulance heeft hem opgepikt en bij ons afgeleverd. Zijn kaarten zijn niet zo goed geschud: Immers het gaat hier om een anonieme, niet gecastreerde, jonge kater. Zonder ID chip, maar wel met een serieus koptrauma, te weten: Een gebroken kies in een gebroken bovenkaak en minstens een forse hersenschudding. De foto’s die op Facebook van hem rond gaan, leveren geen match op met de vermiste huiskatten van dat moment. Over wat er moet gebeuren om de zwerfkattenproblematiek te verkleinen zijn de meningen verdeeld. Een discussie die zich aan je opdringt terwijl je je inspant voor een individueel levend wezen… Als dierenarts maak je naast de inschatting van wat er moet gebeuren met de patiënt, ook een inschatting van de doorstart mogelijkheden van een kat en de kosten die daar mee gemoeid zijn. Dit katertje blijkt ondanks zijn verwilderde voorkomen een ‘zinnig diertje’. Geen blazende Hell’s angel, maar een aanhalig dier dat de verpleging goed verdraagt. Het is alsof hij zich er van bewust is dat hij zich niet alleen van zijn gehavende, maar ook van zijn beste kant moet laten zien.  Door de vlooien heen zien we het charme offensief van het katje. We belonen hem met een naam: Vanaf nu heet hij ‘Jaws’.

…en de cliffhanger

Na overleg met de dierenbescherming en het dierenasiel Zwolle besluiten we om de handen ineen te slaan en schuiven de kosten van de voorgenomen behandeling grotendeels onder het PR budget, het dierenasiel staat garant voor de rest. Na het  bestuderen van het gebit en de röntgen foto’s van de bovenkaak komt het plan om de tanden en kiezen van boven en onderkaak aan elkaar vast te zetten met composiet. U weet wel, het spul waar de tandarts de gaatjes mee vult. Zo krijgt de gebroken kaak rust en kan helen. Om de kat de komende tijd wel te kunnen voeden hebben we bij Jaws een voedingssonde aangelegd die via de hals in de slokdarm komt. We zijn nu een paar weken verder en het herstel gaat voorspoedig. Inmiddels ben ik de tel kwijt geraakt hoeveel vervolg delen de Steven Spielberg film heeft gekregen na de eerste release in 1975. Het zou me niet verbazen als het er tenminste zeven zijn. Een kat heeft immers ook zeven levens. De story of Jaws continues…

aangereden kat bij de dierenarts

Jaws bij aankomst 31.1.18

etsen

etsen

Primen en bonden

Primen en bonden

uitharden van composiet met UV lamp

Uitgeharde composiet: verbinding van boven en onderkaak

Rechts in beeld de voedingssonde in de hals

slokdarmsonde

de slokdarmsonde om vloeibare voeding doorheen te geven

Kat weer beter bij DAP Olst Wijhe

Jaws 19.2.18

Dierenambulance bij DAP Olst Wijhe

Jaws 12.3.18 klaar voor de transfer naar het dierenasiel in Zwolle

De verstopte WC

Eerlijk is eerlijk. Een goede drol is goud waard. Bij voorkeur goed gevormd en van de juiste consistentie. Of je nou Trump heet of van Oranje Nassau, het is relativerend om te bedenken dat we ons allemaal moeten ‘ontlasten’. Het zet je weer met beide voetjes op de vloer. Maar groot is de ellende als de afvoer verstopt zit. Het overkwam Yari, Friese Stabij van 12 jaar. Drukken, drukken… Maar een drol. Ho maar! Wat was er aan de hand? Een uitstulping naast de anus verraadde een ‘kink in de kabel’. Nader onderzoek wees uit dat een spier in de bekkenholte het had begeven en dat daarmee de natuurlijke begrenzing van de buikholte was bezweken. De endeldarm krijgt dan teveel ruimte en zal dan –zeker bij het aanspannen van de buikpers- de vorm van een zwanenhals aannemen. Handig om vieze luchten uit de WC te weren, hopeloos als je daar je dagelijkse behoefte langs moet drukken.

Achterom kijken

De situatie van Yari is typerend voor de oudere intacte reu. We noemen het de hernia perinealis. Het speelt zich af in het ‘perineum’. Een delicaat gebied met diverse belangrijke zenuwen en bloedvaten. Na het bestuderen van de ‘landkaart’ van dit gebied en een extra training hebben we Yari geopereerd. Een spier van de bekkenbodem maken we los en maken we met een speciale hechting vast aan de overgebleven nog intacte spieren van de bekkenholte. Zodoende ontstaat een soort laadklep waarmee de scheur wordt gerepareerd. De reu wordt gelijktijdig gecastreerd omdat blijkt dat de hormonale status een rol speelt in het verslappen van de spiergroepen in de bekkenholte. Yari maakt het goed en kan weer tevreden en ontlast achterom kijken naar de drol die hij achter zich heeft gelaten.

hernia perinealis

Bult aan de hersenstam

Hypofyse in Turks zadel

Het leven van mens en dier is op een bijzondere manier verweven. Ik kijk allang niet meer op van huisdieren met een eigen e-mailadres of Facebook pagina. Konijnen, honden, katten, ja zelfs ratten delen soms het bed van hun menselijke verzorgers. Veel gekker zal het niet meer worden denk ik dan. Of toch wel? Hoe bizar is het als baas en dier ook ziektebeelden gaan delen? Ik heb het niet over een verdwaalde vlo of schurftmijt maar over complexe ziektes zoals suikerziekte, hartfalen, hernia’s, geprikkelde darmen, vleesbomen, leukemie, niet doorbrekende kiezen of de ziekte van Cushing.

Zo baas, zo hond…

In de spreekkamer staat Trixie* een mollig Maltezertje. Zij heeft meerdere problemen die om voorrang vragen. Ik zet haar zelf op de behandeltafel want haar gezette baasje heeft last van de rug en is onlangs door haar enkelbanden gescheurd. Trixie drinkt en plast veel en is veel te zwaar. Haar vacht en huid zijn dun. Ze loopt kreupel op één van de achterpoten waarvan een kruisband blijkt te zijn gescheurd. De overeenkomsten tussen baas en hond zijn treffend. Terwijl ik me concentreer op Trixie steek ik van wal: “uw hond heeft naar alle waarschijnlijkheid de ziekte van Cushing. Haar bijnieren maken te veel cortisol en…” De vrouw onderbreekt me en maakt mijn zin af: “… dat leidt tot overgewicht en verzwakking van gewrichtsbanden. Waarschijnlijk is dat de oorzaak van de gescheurde kruisband en het vele drinken.  Bij het merendeel van de patiënten is de oorzaak gelegen in de hypofyse een onderdeeltje van de hersenen, gelegen in het zogenaamde Turks zadel van de schedel: Je hoeft me niets te vertellen want dat heb ik namelijk ook…”.  Mijn mond valt open. Zoveel parate kennis tref ik zelden aan en ik leer ook nog een nieuw woord: Turks zadel! Haar man vult aan en zegt tegen zijn vrouw: “Die hond lijkt wel een kloon van jou!”

Bult op de hersenpan

Inmiddels hebben we Trixie aan de kruisband geopereerd en medicatie ingesteld om het teveel aan cortisol tegen te gaan. ’s Avonds kijk ik naar het TV programma ‘dokters versus internet’. Casus Oscar Aerts. Acteur van GTST. Hij blijkt ook de ziekte van Cushing te hebben. Ik krijg kippenvel. Om de een of andere vage reden zien we in de praktijk vaak kort na elkaar soortgelijke patiënten. Ik sta op scherp als een paar dagen later veehouder Marco belt. Of ik naar zijn hond Django kan kijken. Mijn collega veearts had op de boerderij naar de hond gekeken en gezegd dat hij ‘een bult aan zijn hersenstam’ heeft. “Dat klinkt interessant, ik kan niet wachten om m te zien!” zei ik. Inmiddels hebben we inderdaad weer een Cushing patiënt kunnen diagnosticeren. Maar dat was niet Django. Deze had een bult óp zijn kop. “Precies wat ik zei” voegde mijn veearts collega er aan toe: “een bult op zijn hersenpan!”

 

*omwille van privacyredenen zijn namen gefingeerd

Diederick Karthaus

3 days ago

DAP Olst-Wijhe

Speciale Voedingsactie voor onze senioren

Aan de buitenkant ziet u het vaak niet, maar katten en honden ouder dan 8 jaar zijn al senioren. Hierdoor krijgen ze ook een andere voedingsbehoefte.

Een speciale voeding voor het oudere huisdier kan helpen beschermen tegen ouderdomsverschijnselen, de urinewegen, spijsvertering en gewrichten ondersteunen en een optimaal gewicht helpen te behouden.

Deze voeding is in de maanden oktober t/m december speciaal geprijsd.

U ontvangt op de eerste zak Royal Canin Senior (kat) of Mature (hond) 50% korting.
... See MoreSee Less

View on Facebook

1 week ago

DAP Olst-Wijhe

Heeft u een senior hond en/of kat? Houd dan ons facebook in de gaten... want de hele maand november gaan wij de senioren in het zonnetje zetten🌞🐶🐈
Daarom zijn wij erg benieuwd naar uw senior. Voeg uw leukste en liefste foto toe onder dit bericht en wie weet straalt uw senior binnenkort boven aan onze pagina 💛
... See MoreSee Less

View on Facebook

2 weeks ago

DAP Olst-Wijhe

Wij lopen vrolijk het weekend in 🦆🤩 #fijnweekend #weekend #loopeend #duck #eend ... See MoreSee Less

View on Facebook