‘Terug naar urologie’

De vroegste herinnering aan het werk van mijn vader bestond uit een stempel met daarop de tekst “terug naar urologie”. Mijn vader was uroloog in Amsterdam. In het weekend gingen wij wel eens met hem mee naar het ziekenhuis. Terwijl hij op zaal de ronde deed langs zijn patiënten, liet hij ons stempelen in zijn werkkamer. Toen had ik nog geen benul wat urologie eigenlijk betekende en stempelde het ene blaadje na het andere om de tijd te doden. Mijn vader was specialist in de urinewegen. En hoewel ik dat niet ben en al helemaal niet bij mensen, voel ik me soms wel in een beetje in zijn schoenen staan. Althans, ik denk vaak aan hem als onze patiënten urologische uitdagingen presenteren. Hier volgt een intense ervaring met de urologie…

Lithosuctie

Boef en Mojo. Patiënten die uiterlijk niks gemeen hadden. De ene een Shih Tzu, de ander een Old English Bulldog. Ze kwamen kort na elkaar met hetzelfde probleem. Moeite met plassen, veroorzaakt door vastgelopen steentjes. Tijd voor de loodgieter… Mijn vader liet me vroeger al stenen zien met  de meest kunstzinnige vormen. Hij had de eigenaren ervan bevrijd. Hoe dankbaar. Bij Mojo minder interessante vormen, maar wel indrukwekkende aantallen. Veel steentjes als onderdelen van een grindpad goed zichtbaar op de röntgenfoto. Het is ronduit pech voor een reu dat zijn penis is voorzien van een botje. Dat rekt niet op om er een steentje door heen te persen. Een operatie was onvermijdelijk waar ik met een goed humeur aan begon. ‘Open en dicht, klaar’. Dacht ik.

De blaas van Mojo was behoorlijk gehavend door de langdurige verstopping. De blijdschap dat deze dus weer netjes dicht zat was van korte duur:  Op de controle röntgenfoto moest ik vaststellen dat er toch nog een achttal  kogeltjes stroomafwaarts waren vastgelopen. Blijkbaar weg geglipt tijdens de operatie. Vreemd, want ik had die ruimte geblokkeerd, meende ik… Wat volgde was een soort slow motion flipperkast spel: ‘opspoelen van steentjes, gevolgd door controle foto’s waarbij ik uiteindelijk  moest accepteren dat er één steentje van de 23 buiten mijn bereik zou blijven. Vast voor het penis botje… Ik besloot te improviseren. Via de open blaas stuurde ik een slangetje naar beneden tegen het steentje aan. Met een spuitje erop vacuüm zuigen en naar buiten trekkend kwam het onding mee naar boven. Trots dat ik een eigen techniek had ontwikkeld: ‘Lithosuctie!’ (lithos=steen).

Mojo

Bloeden als een rund

Bij Boef liep het anders. Hij had slechts één kogeltje. Vastgelopen voor het penisbotje. Muurvast. Na overleg met ervaren chirurgen had ik besloten om het steentje te bevrijden door een gerichte snede ter plaatse. Het overleg had opgeleverd dat we het wondje verder niet zouden hechten. Het risico op een vernauwing door litteken weefsel werd te groot geacht. “Hou de patiënt een week op de praktijk” was het advies. “Ze bloeden nog wel even na”.  Pfff. Ondanks een niet bloederige operatie, was het bloedverlies in de dagen na de operatie enorm. Dat hij nu plaste als een gieter was nog tot daar aan toe. Dat zou wel weer goed komen. Maar hij bloedde als een rund en dreigde er aan onderdoor te gaan. De intensive care strekte zich uit tot naast het bed van de dienstdoende dierenarts in de nacht die volgde op een bloedtransfusie… Nu, twee weken na operatie, krijg ik een filmpje van een opgeluchte eigenaar. Boef plast weer normaal en loopt weer vrolijk rond. Niet eerder was ik zo blij van een plassende hond. Deze zomervakantie ga ik weer op zoek naar die stempel: “Terug naar urologie”. 

 

Boef

 

Unable to display Facebook posts.
Show error

Error: (#4) Application request limit reached
Type: OAuthException
Code: 4
Please refer to our Error Message Reference.